 |
 |
|
| نمایش شعر و داستان |
|
یک غزل و یک رباعی
عیدانه عید است بده بوسۀ عیدانۀ من آباد بکــــــن خــــانۀ ویـــرانۀ من ای یار بیا که من علیـــل دردم فارغ ز غم و درد شـود خانۀ من
غزل بیا یکبار از یک من، یک مثقــــــال کمــتر شو بده دستت و بامن، از سر اخــلاص همـسر شو چـــرا بیـــــهوده میـکوشی پی قتلم، عــزیز من بزن لبخنده ای امشب، شادان باش و دلبر شو مــرا آزاد کن در اسمان نیلی احساس پاک خود و لطفی کن برایم قوتی یکـــبال و یک پر شو گلی بشگفته باش و عـطر افشان باش یار من امید یک بهار دیگـرم در فصــــل آخـــر شو نمیخواهم چون سنگی، به پای لنگ من باشی امیــل گــــردنم شو، خلقـــۀ زر شو گوهر شو تویی نسلی حوا و آدم از روز الست ای دوست بیا با من محــــبت کـن پدر باش و برادر شو جهانمهر هروی ۱۷ سپتمبر ۲۰۰۹
|
|
+ نوشته شده در
پنجشنبه بیست و ششم شهریور 1388ساعت 16:22 توسط جهانمهر هروی |
|
|
اینبارفالی گرفتم از دیوان پدر معانی میرزا عبدالقادر بیدل و چه خوش مطابق حال و احوال ام جوابی داد، حیرتم از آن است که شوریدگان و نوابغ ما سه صد سال آینده را پیشبین بودند و چرا ما حتی فردای خود را نمیتوانیم حدس به زنیم؟ منتظر نظرات سازندۀ تان خواهم بود. ویرانۀ خیال جغد ویـــــرانۀ خـــــیال خــــــودیم پر فشان لیـــک زیر بال خودیم شـــــمع بخت سیه چه افـــــروزد آتش مـــــــردۀ ز گال خـــــودیم رنگ کــــــــو تا عدم بگـــــــــرداند عالمی رفــــت و ما بحال خودیم غــــم اوج، حضیض جاه کـــراست عــشرت فقـــر بی زوال خـــودیم کو قیامت چه محـــشر ای غافــــــل فرصت اندیش ماه و سال خودیم دور ما را نه سبحه ای ست نه جام گــــردش رنگ انفــــــــعال خودیم باده در جام و نشئه مخــمـــوری هجــــر پروردۀ وصـــــــال خودیم بحــــر در جیب و خاک لیســیدن چقـــــدر تشنه ی زلال خـودیم غیر ما کیست حـــــــرف ما شنود گفتــــگویی زبان لال خــــودیم دوری از خود قیامت است اینجا بی تو زحمتـــــکش خیال خـودیم شــــمع آسودگی چه امـــکانست تا سری هــــست پایمال خودیم از که خــــــواهــیم داد ناکامــی بیدل بیکـــسی مـــال خودیم نوشته شده توسط: جهانمهر هروی ۱۳سپتمبر ۲۰۰۹ |
|
+ نوشته شده در
یکشنبه بیست و دوم شهریور 1388ساعت 11:51 توسط جهانمهر هروی |
|
|
فرد آخر این شعر را نمیدانم از کدام شاعر حق گوی و حق پرست است.
دوستی و دشمنی در محیـــط ما فـــضای گـــرم یاری، تنــــگ بُود قصــــــه و هــــر گفتمان گــرم ما، از جنگ بُود هـــــر که را بینی غمی دارد بدل از بیکسی قـــلب ها بشکسته و چهــــــــره پر از آژنگ بُود نُخــــــبگان شهر از غفلت به خود پیچیده اند افتخـــــار فکـــــر شان از چــرس یا از بنگ بُود از دروغ و خدعه و از مکـــــر میسازند سخن پیش اهــــل خبــــره میگویند این فرهنگ بُود پیش ما لاف حقیقت نیست حرف مُفت کس بین نامـــــردی و مردی راه صـــــد فرسنگ بُود گـــریه و زاری و از خـــود رفتـــن مــــردم ببین زندگی ریتـــــم غـــم انگیزی ازین آهــــنگ بُود *** « بس که دلخون گشته ام از دست یاران دو رنگ» « دوست دارم هر کسی در دشمنی یکرنگ بُود» جهانمهر هروی ۳۰ اگست ۲۰۰۹ |
|
+ نوشته شده در
شنبه هفتم شهریور 1388ساعت 21:0 توسط جهانمهر هروی |
|
|
غزل گر غروب در افق چـشم تو زیبا باشد خون من سرختر از لالۀ حمراء باشد به غـــم عشق گرفتــار نگـــردد سنگی همه آشفتگی از بطـن دل ما باشد باعث اینهمه دلباختگی غیر تو کیست گردش چشم تو اعجاز مســیحا باشد صبـــر ایوب ندارم چه کنم یار یگــو تا به این زخمۀ ناسور مـــداوا باشد گر ازین قریه ترا بود گذر رحمت کن تا شبی کلبه ی من بهر تو ماوا باشد جهانمهر هروی ۳۰ اسد ۱۳۸۸ |
|
+ نوشته شده در
سه شنبه سوم شهریور 1388ساعت 18:4 توسط جهانمهر هروی |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
من نیمی از عمرم را برای تو فکر کردم... آنقدر که یکبار در غم و اندوه غروب کردم... حالا ای همدم من، اجازه بده که دوباره طلوع کنم... تا غروب دیگر باتو خواهم بود.
|
|
RSS
|